Run...run..run..run..!!

..και ξαφνικά εκεί που στρίβεις στην Μιαούλη για να πας προς το αυτοκίνητο, ακούς από το πουθενά ήχους από τρανζιστοράκι. Στρίβεις το κεφάλι σου διακριτικά και προσπαθώντας να μην βγει ούτε το αυτί σου από την κουκούλα του ζεστού σου μπουφάν λόγω τσουχτερού κρύου, αντικρίζεις τον όλεθρο! 

Αντικρίζεις τον συνάνθρωπό σου με το τρανζιστοράκι, να κάθεται σε μια γωνία και να ακούει τραγούδια, φορώντας γάντια τρυπημένα και κάλτσες χιλιομπαλωμένες. Οκλαδόν. Με την πραμάτεια του τριγύρω τακτοποιημένη  λες και είναι το δωμάτιο του σε ένα διαμέρισμα σε κάποια οδό, σε κάποια γειτονιά, σε κάποια περιοχή, σε κάποια πόλη...κάπου στο σύμπαν!
Δεν είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί άστεγο. Την κακομοιριά και την εξαθλίωση του κέντρου την βλέπεις και την βιώνεις κάθε μέρα στο πετσί σου γιατί η δουλειά σου είναι στο κέντρο, το οποίο αγαπάς και δεν θα το άλλαζες με τίποτα. Είναι που οι εξελίξεις αυτές τις μέρες που ζούμε σε έχουν αλλάξει. 
Σε έχουν κάνει απορήσεις. Να απορείς για το μέλλον που δεν επέλεξες εσύ και να πιστεύεις ότι αυτοί που το διαχειρίζονταν όλα αυτά τα χρόνια, ανήκουν τελικά σε κουτοπόνηρες, κουστουμαρισμένες φατρίες, που ο αυτοσκοπός τους την κρίσιμη στιγμή, είναι να περισώσουν το πουδραρισμένο με αίγλη και καλοπερασιά τομάρι τους, αδιαφορώντας για το κοινωνικό σύνολο που έχει μεταμορφωθεί σε πειραματόζωο της Γερμανικής αλαζονείας.


Και γυρίζοντας πριν λίγο από την σημερινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα το μόνο που θες είναι να τρέξεις.... και από πίσω να ακούγονται οι ήχοι της αλλαγής!
Να τρέξεις προς το ξέφωτο, που θα σε κάνει να αναπνεύσεις ξανά..


"You'd better Run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, ......"

Talkin bout the Revolution - Tracey Chapman

Encore..

O Φίλιππος μόλις είχε γυρίσει από την Ρώμη. Η Ύλλια δεν είχε ιδέα. Έτσι κι αλλιώς δεν τον σκεφτόταν καθόλου. Είχαν να συναντηθούν από κείνο το καλοκαίρι στην Κίμωλο πριν από 2 χρόνια. Τότε που τον είδε και τις έπεσαν οι καβουρόψιχες από τα χέρια! Τότε που η κάψα του δοσίματος ξεπερνούσε ακόμα και τον Αυγουστιάτικο ήλιο!
Και τώρα. μετά από 2 χρόνια η συνάντηση στο γνωστό μπαράκι είναι απρόσμενη. Και οι δύο τους κρατιούνται να μην ξανακυλήσουν σε εκείνο το ερωτικά ανολοκλήρωτο καλοκαίρι.
Καθώς κυλάει η νύχτα, οι ματιές δυναμώνουν, θυμίζοντας ο ένας στον άλλον ότι όποιος και να κάνει την πρώτη κίνηση, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο...




Το ξημέρωμα θα τους βρει στο δωμάτιο 347. Το πάθος θα γεμίσει τον χώρο και τα φιλιά θα είναι έντονα, και αποκαλυπτικά κι οι φρυγανισμένες φετούλες με την μαρμελάδα φράουλα θα είναι καταλυτικές..

Thom Yorke - Harrowdown Hill

Μερικές στιγμές....

...νιώθεις ότι δεν αναπνέεις και ακόμα και η ίδια σου η χώρα, η ίδια σου η πόλη, δεν έχει αέρα, δεν έχει ευημερία και η εξιλέωση του εαυτού σου έχει κρυφτεί πίσω από τις κουρτίνες του μέλλοντος. Ενός μέλλοντος που μόνο να το φοβάσαι μπορείς. Να το ονειρευτείς, στο έχουν απαγορέψει. 

Από μικρός, μετά το φόβο για το δάσος που είχα, εκείνο το δάσος στο Χαλκούτσι μετά το σπίτι του Κυρ Αντώνη, εκεί που σκοτείνιαζε επικίνδυνα και στένευε ο δρόμος, ο αμέσως επόμενος μου φόβος ήταν να πάψω να κάνω όνειρα.

Το δάσος κάποια στιγμή το ανέβηκα, το χάρηκα και η εφηβεία μου στιγματίστηκε από τις περπατησιές μου στα μονοπάτια και τα καθισιά στα παγκάκια του..

Τώρα όμως, πατώντας με το ένα πόδι τα 30 σκεφτόμαστε τα παλιά και λησμονούμε καταστάσεις και στιγμές... 

Αναπολούμε πάλι τα κόκκινα τραπέζια, τις βόλτες με τα ποδήλατα και τις γρατζουνιές στα γόνατα. Τα ωτοστόπ για τις καφετέριες και τα κάμελ τα μαλακά, με τους Ζίπο αναπτήρες με τον σκαλιστό, χρυσό αετό πάνω. Τα οικογενειακά τραπέζια με τα δυνατά γλέντια και την μπόλικη βαβούρα. 

Βασικά αναπολούμε την ευδία. Εκείνη την ημέρα την ηλιόλουστη, που θα έρθει και θα μας πάρει από το ένα χέρι και με τη βαλίτσα του χρόνου στο άλλο, θα πάρουμε μερικές στιγμές από το παρελθόν και θα τις κολλήσουμε στο τώρα...

Και θα ανεβούμε καινούργια μονοπάτια και θα φορέσουμε ξανά τα παλιά πουλόβερ γιατί θα είναι πάλι της μόδας κι ας μας τσιμπάν...

Χαλάλι τους...

..και θα δυναμώσουμε και τα ράδια...

Simply Red - Holding back the years

There is a light that never goes out..!!

Μια πόρτα κλείνει και μια άλλη ανοίγει. Κλείνει μια χρονιά δύσκολη και έρχεται μια χρονιά απρόβλεπτη.
Θα πτωχεύσουμε, θα ανακάμψουμε, θα κάνουμε υπομονή 2-3 χρονάκια, θα φύγουμε από το ευρώ, θα δημιουργηθεί άλλο νόμισμα, θα κοπεί χρήμα, θα μας ξελασπώσει ο Παπαδήμος, θα γίνουμε Αλβανία, Βουλγαρία, Πολωνία, Γιουγκοσλαβία, Τζατζικιστάν και Αιθιοπία...


Θα ζήσουμε όμως ξανά!  Μέσα από την αχλή και τα παραφερνάλια της κρίσης, εμείς θα είμαστε εκεί. Θα στρώσουμε ξανά κόκκινα τραπέζια. Θα δεχτούμε ξανά τα γενναία χάδια των φίλων. 
Θα ξαναγράψουμε " Σε σκέφτομαι!" το βράδυ, αργά, κάπου εκεί στο ημίφως και θα το στείλουμε. Θα εθιστούμε. Θα ανοίξουμε την σαμπάνια κι ο αφρός θα είναι άσπρος, αγνός και αναβλύζων. Θα την δούμε απέναντι και θα μας χαμογελάσει. Θα μπουγελώσουμε ο ένας τον άλλον και θα κάνουμε βόλτες στα στενά της Πλάκας. Θα δούμε ταινίες και θα διαβάσουμε βιβλία. Θα πετάξουμε πετραδάκια στο τζάμι. Θα κυλιστούμε στα μπεζ σεντόνια και τα τσιγάρα θα μυρίζουν όλο το βράδυ. Θα γράψουμε στο  moleskine και θα σβήσουμε την λάθος λέξη. Θα πετύχουμε το καΪμάκι στον καφέ μας. Θα ανέβουμε στην κορφή και θα φωνάξουμε. Θα διώξουμε την σκόνη του χρόνου. Θα αφεθούμε στη ζεστασιά και τα λακάκια στο πρόσωπο θα φανούν σε κάθε μας χαμόγελο. Θα πιούμε και θα μεθύσουμε, τριγυρνώντας στο ξέφωτο με ελπίδα την κορύφωση. Θα μυρίσουμε το βαθύ κόκκινο και την μωβ κάλτσα...

Morrissey - Suedehead

Καλή Χρονιά με υγεία και όμορφες στιγμές!!

Η Γυναίκα που Τραγουδάει..!!

Ένα συν ένα πόσο κάνει; Ο κανόνας λέει δύο. 

Ένα συν ένα μπορεί να κάνει ένα; Ο κανόνας λέει όχι.

Όμως τι γίνεται όταν οι κανόνες παραμερίζονται; Όταν τίποτα δεν είναι όπως τα φαντάζεσαι; 

Τι γίνεται όταν συνειδητοποιείς τι είσαι; Τι είναι αυτό που είσαι;

 Όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την αλήθεια, τα μαθηματικά πολύ απλά υπάρχουν για τους άλλους.

Προχθές μαζευτήκαμε και πρότεινα να δούμε το " Μέσα από τις φλόγες". Για μένα θα ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε έναν μήνα. Θα ήταν η δεύτερη φορά που θα έμενα με το στόμα ανοιχτό και θα με κυρίευε ολοκληρωτικά η εικόνα και ολόκληρη η ιστορία. Η τραγικότητα της πραγματικότητας!

Σε γενικές γραμμές η ταινία σε διαλύει. Όχι μόνο από τις ομολογουμένως σκληρές εικόνες, αλλά από την ίδια την ιστορία.

Η Ναουάλ Μαρουάν, η Γυναικά  που Τραγουδάει, αφήνοντας την τελευταία της πνοή στο νοσοκομείο, θα υπαγορεύσει στον συμβολαιογράφο (Λέμπελ) δύο γράμματα. Ένα για τον πατέρα των παιδιών της και ένα για τον αδερφό των παιδιών της. Τα δύο γράμματα πρέπει να παραδοθούν από την Ζαν και τον Σιμόν. Τα δύο παιδιά της. Τα δύο παιδιά της που μέχρι τότε αγνοούσαν την ύπαρξη του πατέρα και του αδελφού.

Το ταξίδι της Ζαν και του Σιμόν ξεκινά. Το γενεαλογικό δέντρο θα αρχίσει να ξετυλίγεται. Μαζί με την ιστορία, η οποία κάνει εκπληκτικά φλασμπακ συνεχώς, τα δύο αδέρφια θα βρεθούν αντιμέτωπα με την ίδια τους την μάνα. Θα βρεθούν αντιμέτωπα με την ίδια την ιστορία. 

Μαζί τους θα ταξιδέψεις και εσύ και θα βιώσεις τον Εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου στο πετσί σου.

Τα δύο γράμματα στο τέλος θα παραδοθούν. Η αποστολή τους κάποια στιγμή τελειώνει. 

Όταν όμως θα διαβαστούν τα δύο γράμματ,α είμαι σίγουρος ότι θα σηκωθείς από την θέση σου. Θα γουρλώσεις τα μάτια σου και θα θελήσεις απόλυτη ησυχία. Η ανάγνωση των λέξεων θα ακούγεται στα αυτιά σου σαν τύμπανα πολέμου... Ενός πολέμου χωρίς πίσω γύρισμα. Και τότε θα μείνεις άφωνος! 

Η βόμβα θα έχει σκάσει και τα συντρίμμια θα εκτοξευθούν προς όλες τις κατευθύνσεις...

Και οι ήχοι των Radiohead θα είναι πλέον ανεξίτηλοι!

RECKONER

Σκούρο κόκκινο...

...ήταν το χρώμα. Το θυμάμαι καλά και ρώτησα μήπως ήταν μαύρο. Αλλά δεν ήταν.
Πηγαίνοντας στα "αρχαία", στρίβοντας σε στενά που δεν φαίνονταν. Το πούσι και το σύθαμπο πρωταγωνιστούσαν, η νύχτα με οδηγούσε, φτάνοντας στο προορισμό που από την αρχή δεν σκεφτόσουν με τίποτα.
Εκείνη τη στιγμή όλα γίνηκαν υγρασία και πάχνη.
Δεν βλέπεις έξω. Όλα θολώνουν. Δεν θες να δεις έξω, γιατί το μέσα, είναι ζεστό και στάζει μέλι.
Και αφήνεσαι...!!

Lou Reed- Walk on the wild side

Καλά κρασά..!!

Καλή εβδομάδα..!!!

Προφιτερόλ..!!

- « Έλα Κέιτ, που είσαι;»
- « Είμαι "Τζίζ" εσύ;»
- « Εγώ τώρα τελείωσα. Να σκάσω για ένα απεριτίφ και μετά να φύγουμε;»
- « Σκάσε.!»

Έσκασα και εγώ που λέτε να βρω την ξανθιά Βενεζουελιανή ηθοποιό στο εν λόγω μπαράκι. 
Έχοντας παραγγείλει το ξανθό μπιρόνι μου, άρχισα τις συνομιλίες με την Φροσίνη αρχικά και στην συνέχεια γνωρίστηκα και με το υπόλοιπο της παρέας.
Η Φροσίνη, που είναι ιδιοκτήτρια αντικερί, μου περιέγραψε πως πέρασε μια βδομάδα στην Μαδρίτη που είχε πάει με σκοπό να παραλάβει ένα πολύ μεγάλης παλαιότητας και αξίας αδαμάντινο κηροπήγιο, που είχε ανακαλύψει ένας συνάδελφος της στην Ιβηρική Χερσόνησο!


Στην παρέα υπήρχε και η Ασιάτισσα Κιλ Φιλί, η οποία έχει σπουδάσει ψυχανάλυση και αυτή τη στιγμή εργάζεται στο δυναμικό μιας ομάδας, η οποία ασχολείται με την καταπολέμηση του άγχους, βασισμένη στη διαδικασία επίλυσης SUDOKU. 


Ακριβώς απέναντί μου καθόταν η διάσημη κριτικός θεάτρου Nάσια Παπαγεωργοπούλου, η οποία φορώντας ένα παλιό vintage T-shirt με τη φωτογραφία του αγαπημένου μου Steve McQueen, μας εξιστορούσε σκηνικά από το πρόσφατο συνέδριο κριτικών που έγινε στη Βιέννη!

Αφού σηκωθήκαμε και ρίξαμε ένα γρήγορο χορό Swing με την Κέιτ αναπολώντας διάφορες βραδιές από την δεκαετία του 80',  πληρώσαμε και φύγαμε μαζί με Φροσίνη και Κιλ Φιλί για το διήμερο στον Ωρωπό που είχαμε κανονίσει. 

Το συλλεκτικό Mini Cooper της ταλαντούχας και πανέμορφης ξανθιάς, έχει ήδη διανύσει 20 χλμ. όταν ξαφνικά γυρίζει προς το μέρος μου και με ύφος μικρού παιδιού που έχει ρίξει το βάζο με τη μαρμελάδα, με ρωτάει: «Καρλίτο, ξέρεις τι είναι εδώ κοντά μας;»


- « Τι είναι Κέιτ;» της απαντώ τρομαγμένος!


- « Σε λίγο θα περάσουμε μπροστά από τον "Ανδριά"...»


Απλά και μόνο με το απαντητικό μου ύφος, κατάλαβε ότι θα σταματάγαμε και θα την κάναμε την μαλακία..........


Μετά από 5 λεπτά η τούρτα Προφιτερόλ ήταν καθ' οδόν προς τον Ωρωπό....

Φτάνοντας στο απόλυτα χειμωνιάτικο σκηνικό με αέρα, κρύο και ψιλόβροχο, το πρώτο εμπόδιο που συναντήσαμε ήταν μια απλή γκαραζόπορτα! Η Κέιτ όμως, με την εμπειρία που έχει από παρόμοια σκηνικά σε σπίτια σε Διόνυσο και Παρνασσό, κάνει ένα σάλτο μορτάλε δίνοντας έναυσμα και  κουράγιο σε όλους τους  υπόλοιπους...

Οι χαιρετούρες με Λάρι και Μόνικα ήταν τυπικές. 
Η ανακοίνωση  της μανέστρας με μοσχαράκι στο φούρνο για βραδινό, στην αρχή με έβαλε σε σκέψεις για το υπόλοιπο της βραδιάς, αλλά μετά τα δύο ποτηράκι erdinger και την χαλαρωτικά εύθυμη ατμόσφαιρα που υπήρχε, όλα πήγαν ρολόι! 
Γενικά, όταν μπαίνει η Μόνικα στην κουζίνα, βαράμε όλοι προσοχή!


Αφού λοιπόν φάγαμε και ήπιαμε καθίσαμε και στρωθήκαμε με μανία στο διαγωνισμό γνώσεων της παρέας...

Μετά από αυτό το δίωρο όλα άλλαξαν για την συγκεκριμένη παρέα...


ο Λάρι (Μάστερ), με (4 νίκες), θα μισηθεί από πολλούς και το προσωνύμιο "πράσινη γλίτσα" θα τον στιγματίσει για το υπόλοιπο της ζωής του!


Εγώ, (Τζιμάνι), με (1 νίκη),  θα στιγματιστώ από τις 4 νίκες της πράσινης γλίτσας και θα μείνω σιωπηλός και κατακόκκινος..


Η Φροσίνη (Φρίξος), με (1 νίκη), θα πανηγυρίσει, θα σηκωθεί όρθια και απαγγέλοντας στίχους από το αγαπημένο της ποίημα (Κυρά Φροσίνη), θα μας δώσει να καταλάβουμε ότι το παρελθόν της είναι σκοτεινό και ταξιδιάρικο!


Οι υπόλοιποι δεν στέφθηκαν νικητές αλλά σίγουρα δεν θα ξεχαστούν οι προσπάθειες τους..δε θα ξεχαστούν οι ώρες διαβάσματος που έχει ρίξει η Μόνικα για τα "BOSTON TEAS"..


Δε θα ξεχαστούν οι ασύλληπτες γνώσεις της Κιμ Φίλι  πάνω στο Φοινικικό αλφάβητο και τέλος δε θα ξεχαστούν οι γνώσεις της Κέιτ όσον αφορά την "Μπλε περίοδο" του Πικάσο...


Η νύχτα περνούσε και οι κουταλιές από την τούρτα προφιτερόλ έδιναν και έπαιρναν....


Μέχρι την στιγμή που κάτι περίεργο συνέβη και οι κουταλιές σταμάτησαν...................

κανείς δεν ξέρει τι έγινε μετά...


ένα μυστήριο που στοιχειώνει την περιοχή εδώ και 2 δεκαετίες...


κανείς δεν μπόρεσε να δώσει μια εξήγηση...


ΠΟΤΕ, κανείς δεν έμαθε τι απέγινε η παρέα με το προφιτερόλ............

Ο μύθος λέει ότι ο Υπαστυνόμος Σωτήρης Τερερές την επόμενη αμέσως μέρα ήταν στο γνωστό ζαχαροπλαστείο των βορείων προαστίων, ξεκινώντας την έρευνα για αυτή την εντελώς μυστήρια υπόθεση εξαφάνισης......


Κάποια στιγμή μετά από καιρό, ένας κύριος παρουσιάστηκε στο αστυνομικού τμήμα Ωρωπού και κατέθεσε πως ένας γνωστός του, αναγνώρισε κάποια από αυτά τα πρόσωπα στο νησί της Τζαμάικα να πίνουν τζιν, κοκτέιλ και τεκίλες και να χορεύουν ασταμάτητα....




Κανείς δεν τον πίστεψε...


και η υπόθεση έκλεισε για πάντα!!!!!!

ANOTHER DAY IN PARADISE - PHIL COLLINS