Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Perfect Friday afternoon..


It had been the perfect Friday afternoon,
the job was almost done.
The house we were decorating was owned by a little old man,
forever in the same three piece suit he'd probabbly had since he was demobbed.
He seemed to be forever on his way to the post office,
carrying brown paper ansd string wrapped parcels under his arm.
He'd bring us out china cups of camp coffee and plates of custard cream biscuits.
The house had belonged to his parents who had both passed away within weeks of each other, a few years back.
They were the only people he had ever lived with, this was the only house he had ever lived in.
I wondered what would happen to the house when he's gone.

It was a short walk to my bedsit, once a similar house to the old man's, now broken into lots of single room accomodation.
It also once had a great garden like his, now occupied by one-storey modern block building, containing the dentist and chiropodist.

In my room was an electric cooker, which I only used in winter to keep warm,
next to that was a sink with a glass shelf above it, on which was a toothbrush and carton of marlboro's.
There was a table with a chair in one corner, a single bed in the other, and about four sq ft in the middle.
There was a wooden drawer under the bed with most of my clothes in, the rest was over the back of the chair.
I had a record player on a table and boxes of records underneath.
The bathroom for the first and the second floor was opposite my room,
it had a meter for the water which took two 50pence pieces, you'd have to wait half an hour for the water to heat up, and keep an eye on the door in case some sod pinched your bath.
There was one toilet upstairs and one outside, but no one used the outside one anymore, so it was where the local prostitutes would take their clients for a quickie.
I'd spend as little time as I could in my room, my skin was still warm and soft from the bath as I walked into town.

So I was sat on my usual bar stool in my usual pub by 6.30, the usual twelve or so regulars in at this time of the evening, nice and relaxed before the post 8.00 crush, we'd crowd around the tiny bar then pool tables, the house rule for fool was winner stays on, you'd chalk your name on the balckboard, and wait your turn. The challenger would pay for the game, so if you were good, you 'd play all night.Tonight I was great.
She walked into the pool room just as I potted the black, the next name on the list, bent down to the slot on the table and put coins in.
I was used to seeing her surrounded by burgundy flocked wallpaper and red velvet upholstery in the sunday night pub around the corner; she looked different stood here in the pool room, she looked good, she was looking at me.
I ended the game as quickly as I could, without losing badly and stood near her.
"Would you like a drink?", she asked. "I get them. What do you want?" I replied. "The same as you're having", she said.
The great thing about being a regular when the bars turned deep is it only takes a raised eyebrow and a couple of nods, and two bottles of Holster Pils had been passed over people's heads to you. We did the pool room dance for a while, moving to" excuse me"'s bending around elbows and pool cues until we decided to move on
It was too early to go to the club, so we went around the corner to the Sunday night pub. It was still quite busy on a Friday night, full of couples and students. It had a reputation as a gay bar, probably why the students came in, to feel safe.
She was my dream, we drank pernod and blacks, talked about John Barry, Ford Cortinas (she preferred the Mark 3), what was best: gel or Brylcream? I preferred the Brylcream.
She even agreed On Her Majesty's Secret Service was the best Bond film, if you accept it as a whole and not just get hung up about George Lazenby.
She smoked Silkcuts, she didn't mind Marlboros, but we both had a fondness for Old Port cigars
We moved down to the club. Upstairs for a couple of onion bhajis went down to the quiet bar, near the dance floors.
We decided to leave early, you wouldn't want to be there in the end, when the lights came on. You'd never sit down in here again. In a depressing shuffle we pushed to the door, now it was good to get up and out, while it was still a black hole, warm, and smokey, full of possibilities...

She lived by the river, the other side of town, queue for taxis was hell as usual, next to the late night chippy, the worst chips you could buy, but at this time of night, full. Outside fights and throwing up. We jumped in the taxi, nothing mattered but us.
Back at hers, a bedsit in a house similar to mine, she'd done something, painted three walls, put up some old fifties star wall paper, a big Bowie poster and some nice curtains, it would be easy for me to change my woodchip magnolia bedsit standard. Afterall, it was my job. She had a few lamps here and there were some candles. She made us proper hot chocolate, not the instant shit you get from the machine. She had Fox'sbiscuits and a small bottle of Cointreau, too. The end of a perfect day. The taste of chocolate, cigarette, and orange liqueur made it even seem better. I undid her tartan miniskirt, pulled off her black wool tights, my lips moved up her legs... What the fuck? I had a large hard dick poking me in the eye. "Shit! you're a chap!" I felt like jumping through the window, screaming, I couldn't move...
She... he...still looked the same... I had a pain in my head, I wanted to do something, say something...
He was holding me, sobbing... "you must have known, how could you not tell?" And "I love you, I can be your woman..." His eyes were still beautiful, deep brown, his lips still chocolatey and orangey.
"Shit!" I said, "I was never a breast man, anyway..."


Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Κάτσε να σου πω

Καθισμένος στο παγκάκι απέναντι απ’ το γκρίζο θα παρατηρήσω την ημέρα και θα την ξεσκεπάσω.
Παλιός χρόνος και νέος θα συγκρουστούν μέσα μου λησμονώντας το χθες. Ήλιος, που έμπαινε μέσα στα σπίτια μας και μας ξετίναζε με χαρά και γλέντι.

Ένας πόλεμος πλέον μεταξύ ασκήμιας και ομορφιάς.

 Όσο περνούν οι μέρες, τα όνειρα μικραίνουν. Οι βόλτες πρέπει να γίνουν συχνότερες. Έχουμε ανάγκη από βόλτες και περπατησιές, μόνοι μας ή και με παρέα. Να ανακαλύψουμε την πόλη και θα έρθει και η ανακάλυψη του εαυτού μας σιγά σιγά. Γιατί τα βάρη πλέον είναι πολλά και δυσκολεύουν τα βήματά μας. Βέβαια, μου είχες πει κάποτε, ότι αγαπάς τα άγχη γιατί με την απαλλαγή τους λυτρώνεσαι. Αλλά πλέον δεν ξέρω τι να ακούσω και τι να πιστέψω. Κλείνω τα αυτιά  μου και εμπιστεύομαι μόνο τα μάτια μου και τις μνήμες..

Χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και σημαίες του Ελλαδιστάν στις βρώμικες πλατείες. Ιδρωμένα μουστάκια και ζεστές κρεατόπιτες σε σκοτεινά στενά. Μεσήλικα ζευγάρια που τελειώνοντας τον μεσημεριανό ύπνο τους κάθονται αμίλητοι ο ένας απέναντι από τον άλλον και πίνουν τον καφέ τους. Φωτογραφίες εκτυπωμένες σε αλουμίνιο.  Καρτ ποστάλ από την Ιταλία με ερωτικές λέξεις και αποτυπωμένες εικόνες από ιπποδρομίες στην καρδιά της Τοσκάνης. Φωταψίες, περιμετρικά του εξοχικού, που κρατούσαν συντροφιά, τώρα τα κλείνεις άρον άρον.  Βιαστικά, αγχώδη. Και θυμάμαι κάποιες νυχτιές που το αερόθερμο δεν άναβε και δεν νοιαζόμασταν, γιατί δεν κρυώναμε, μας ζέσταινε το κρασί. Και βλέποντας τις αγαπημένες μου ταινίες,  θέλαμε να φύγουμε, να κυνηγήσουμε το όνειρο. Κάπου μακριά αλλά κοντά. Μαζί, αλλά χώρια. Αύριο, μεθαύριο, σε έναν μήνα, του χρόνου, κάτσε να το συζητήσουμε..

Οι μέρες του τίποτα παραμονεύουν, χτυπάνε την πόρτα και εσύ πρέπει να κάνεις πως δεν ακούς. Ίσως πρέπει να αλλάξεις πόρτα, να αλλάξεις αυτιά, να αλλάξεις σπίτι, να αλλάξεις περιοχή, να αλλάξεις χώρα. Η χώρα του τίποτα σε κυβερνά. Η  μισή Αθήνα έχει γαμηθεί. Δεν σε ενδιαφέρει. Δε θα είσαι εσύ που θα μαζέψεις τα τελειώματα από το άτιμο κορμί. Η άλλη μισή Αθήνα, κάνει την τσατσά και εσύ κοιτάς αυτούς που βγαίνουν κουμπώνοντας περήφανα το παντελόνι τους. Δε σε ενδιαφέρει πια, γιατί εσύ δεν ήσουν μέρος του οργίου.

Σταχυολογώντας το σήμερα, συνειδητοποιείς ότι περνούν οι μέρες και καθόμαστε ανήμποροι, κωπηλατώντας αντίθετα στο κανάλι της ευτυχίας..

Beirut - Postcards from Italy

Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012


Καθώς παρατηρώ τους ΝεοΑγανακτισμένους που ανηφορίζουν για να βρίσουν αυτή την κακιά, άσχημη, ανέραστη Καγκελάριο που αυτή φταίει για όλα, μονολογώ..
Παραφράζοντας τον Θωμά Γκόρπα,
Νοστάλγησα κυριακάτικα κόκκινα στρωμένα τραπέζια στο σπίτι μας, με την μάνα μου να χαμογελά και τον πατέρα μου να μιλάει δυνατά, κατακόκκινος απ’ το κρασί και από πίσω να παίζει το μαγνητόφωνο.
Νοστάλγησα τα Πάσχατα στο χωριό, τα δυναμιτάκια και τα γδαρμένα γόνατα από το ποδήλατο.
Νοστάλγησα τους θείους και τις θείες που σε τίποτε δεξιώσεις και συνευρέσεις μου βάζανε στην τσέπη δεκαχίλιαρο, να πιω μια μπύρα ή να κεράσω την γκόμενα καφέ.
Νοστάλγησα  τα πρώτα κάμελ που έκρυβα στην γλάστρα για να μην τα βρούνε στο σπίτι γυρνώντας από το σχολείο.
Νοστάλγησα τις βόλτες στο Λυκαβηττό και την βαβούρα από τα μπαλκόνια τριγύρω.
Νοστάλγησα το Pigalle στην Πατησίων και τους καπνούς πάνω από τα μπιλιάρδα με τις τρίσποντες.
Νοστάλγησα όλα εκείνα τα κοριτσόπουλα που όταν τα φίλαγες κλείνανε τα μάτια.
Νοστάλγησα τις νύχτες σαν φοιτητής και τις ταινίες που βλέπαμε στην μικρή 14άρα Philips.
Νοστάλγησα το χιλιάρικο που σε έκανε βόλτα στα Εξάρχεια και σου’μεναν και ρέστα.
Νοστάλγησα να κάθονται γριές στα σκαλιά των πολυκατοικιών.
Και πιο πολύ νοσταλγώ τον ήλιο, που νομίζω είναι διαφορετικός τώρα.
Κι οι μυρουδιές έχουν αλλάξει.
Άσπρο και μαύρο μαζί. Το καινούργιο γκρι παντού.
Και συνεχίζω να μετράω τις αντοχές.
Προσπαθώ να διασχίσω μια σήραγγα  και να βγω στο φώς ή προσπαθώ από το σκοτάδι των ημερών μας, να μπω σε μια σήραγγα γεμάτη φως..
Και αγάπη.


Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012


Διακοπές. Να πάμε. Πρέπει.

Πρέπει να περάσουμε καλά. Να πάρουμε άδεια. Να βρούμε καλό δωμάτιο κοντά στην Χώρα και στο νταβαντούρι. Να νοικιάσουμε αμάξι, μηχανάκι, μοτοποδήλατο, γουρούνα, διαστημόπλοιο.

Πρέπει να ξεκουραστούμε.
Πρέπει όμως και να πιούμε, να ξενυχτήσουμε και να γίνουμε χάλια. Να φάμε αστακούς και γαριδομακαρονάδες. Να φάμε το τοπικό τυρί και το απίστευτο γλυκό που μας πρότειναν.

Πρέπει να βγάλουμε φωτογραφίες  στις παραλίες , και στα εκκλησάκια. Να βγάλουμε τη θέα από το δωμάτιο, τις βοκαμβίλιες στο στενάκι με τα μπλε παράθυρα και την γιαγιά που κάθεται έξω. Πολλές φωτογραφίες. Να τις ανεβάσουμε στο Ίνσταγκραμ και να κάνουμε τσεκ-ιν από παντού.

Πρέπει να πάρουμε το καραβάκι για να μας πάει απέναντι, στην άλλη, την απόκρημνη παραλία, που τα νερά είναι μαγικά και είχε πάει πέρυσι η Κατερίνα με τον Δημήτρη απ’ την δουλειά. Να πούμε του καπετάνιου να μας πάει και σε κείνη την σπηλιά που είναι λες και είσαι στην Γαλάζια Λίμνη.

Και να πάμε και σε κείνο το ταβερνάκι με τους τέλειους ντοματοκεφτέδες και το απίστευτο σαγανάκι.

Πρέπει να στήσουμε καλά την ομπρέλα ώστε να μην την πάρει ο αέρας όπως του διπλανού. Να μαυρίσουμε. Να μην καούμε. Να γυρίσουμε στο γραφείο και να είμαστε σαν τον 50Cent.

Και να παίξουμε ρακέτες, γιατί φέτος έχω βελτιωθεί και βασικά βαριέμαι να σε βλέπω να παίζεις συνέχεια με τον Τάκη κι εγώ να κάθομαι να διαβάζω τα κουτσομπολίστικα με την γυναίκα του και να σχολιάζουμε για το ρετουσάρισμα που πέφτει στην Βανδή.

“Στάσου!, Στάσου! Κάτσε να σε βγάλω μια φωτογραφία να ανεβάσουμε στο Φεισμπουκ!”

Πρέπει να διαβάσουμε τις  “Πενήντα αποχρώσεις του γκρι” και το καινούργιο του Τζέφρι Ευγενίδη. Να έχουμε όμως και καβάτζα κανά Χέμινγουέι σε περίπτωση που ο Σωτήρης με την Θάλεια θέλουν να μας το παίξουν κουλτουρέ και σκάσουν πάλι  με τίποτα Άπαντα του Καρυωτάκη όπως εκείνο το καλοκαίρι στην Πάτμο. Να λύσουμε σταυρόλεξα και Σουντόκου.

Να πιούμε Μοχίτο!!
Ναι!  Ναι!  Μοχίτο κανονικό και Μοχίτο φράουλα και Ντάκιρι και Καιπιρόσκες. Και να πάμε και σε κείνο το μπαράκι που διάβασα σε εκείνο το περιοδικό που πηγαίνει συνέχεια αυτός ο μεγαλοεκδότης και φτιάχνει λέει τα καλύτερα Cosmopolitan.

Να πάμε και σε κανα τοπικό πανηγύρι με κρασί – ούζο – ρακές και να χορέψουμε μέχρι το πρωί με τους γηγενείς , φιλόξενους φεουδάρχες , κρατώντας ψηλά τα λαδωμένα χέρια μας από την προβατίνα μέχρις ότου ξημερώσει.

Και σεξ!!! Πολύ σεξ! Στο δωμάτιο, στο υδρομασάζ, στην παραλία, στις τουαλέτες, στο θαλάσσιο ποδήλατο που νοικιάσαμε, στο τζετ σκι, στο διαστημόπλοιο..

Και καλό σεξ. Όχι όπως στην Αθήνα, άρον άρον, μεταξύ 2ου και 3ου επεισοδίου της δεύτερης σεζόν του Game of Thrones.

Και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, σαν ενήλικες, να κάτσουμε πάνω από την χωριάτικη σαλάτα που πληρώσαμε 9.50 ευρώ, ατενίζοντας την θάλασσα, οι δυο μας και  να συζητήσουμε για την σχέση μας. Για το που πάμε, που βαδίζουμε, αν πρέπει να αλλάξουμε σπίτι να πάμε πιο κοντά στις δουλειές μας. Να δούμε τι θα κάνουμε τον χειμώνα που θα ναι δύσκολα τα πράγματα, αν θα πρέπει να αλλάξουμε αμάξι γιατί καίει πολύ αυτό. Αν μ’ αγαπάς, αν σ’αγαπώ. Αν το εννοείς, αν το εννοώ.

Και κάπως έτσι οι μέρες θα γεμίσουν. Και θα έχουμε κάνει το καθήκον μας σαν πολίτες αυτού του τόπου.
Και θα είμαστε πλέον δυνατοί να αντιμετωπίσουμε όλες τις κρύες, δύσκολες καταστάσεις που τυχόν θα βρούμε τον χειμώνα που έρχεται. Γιατί έτσι μεγαλώσαμε και έτσι μάθαμε. Να γεμίζουμε με ήλιο τις ψυχές μας ώστε να χαμογελάμε στο σκοτάδι που έρχεται.


Brian Eno - Spinning away

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

Ψηφιακό Ελλαδιστάν

Προσπαθώντας να περισώσουν ότι προλαβαίνουν, πριν χαθεί τελείως ο ήλιος σε αυτή τη χώρα. Και καθώς το θερμόμετρο ανεβαίνει, οι μέρες που κυλάνε σου θυμίζουν ντοκιμαντέρ Αφρικανική επαρχίας.

Σύμφωνα με τις ψήφους σου, όλα θα αλλάξουν και το καινούργιο φαντασιακό  κράτος που δημιούργησες με μπόλιασμα αριστεροναζιστικών πεποιθήσεων θα δημιουργήσει  ξανά τον τόπο που ονειρεύεσαι. 

Κι εσύ κάθεσαι αμέριμνος, με μόνη σου έννοια πως θα προμηθευτείς τον αποκωδικοποιητή , ψηφιοποιώντας όλα τα κανάλια σου, έτοιμα πάλι να σε βυθίσουν στα τούρκικα σήριαλ. 

Κι οι μέρες κυλάν..


Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Mέσα από τις φλόγες!

Το πήρα με τα πόδια τελικά από την Ομόνοια. Που να ήξερα ότι οι εικόνες που θα περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου θα περιέγραφαν μέσα στο μυαλό μου την κρίση..

Ανεβαίνοντας την Σταδίου είναι σα να περνώ μέσα από τις φλόγες. Κλειστά καταστήματα, κατεβασμένα ρολά, μαγαζάτορες στα πεζούλια του δρόμου να προσπαθούν να δουν το μέλλον. Ένα μέλλον, που με φόντο τα εξώφυλλα των εφημερίδων στο πίσω περίπτερο, φαντάζει ζοφερό.
Πιο πάνω, τοίχοι γραμμένοι από αγανακτισμένα χέρια με συνθήματα ανεξίτηλα στο μυαλό όλων. Κάθε 15 μέτρα συναντώ κάποιον να ζητάει κάτι. Μπορεί να θέλει την πρέζα του, το κρασί του, που τόσο ανάγκη έχει. Μπορεί να θέλει απλά να φάει μια τυρόπιτα και μετά να χαθεί στο έρεβος του χάρτινου κουτιού του. Δεν ξέρεις. Κανείς δεν ξέρει. Και συνεχίζουμε να περπατάμε μέσα από τις φλόγες ανεβαίνοντας τον δρόμο της αβεβαιότητας.

The Black Keys - Little Black Submarines

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Σημαίες ντροπής..!!

Παρασκευή 4 Μαίου. Κάπου εκεί γύρω στις 21.00...

Ήγγικεν η ώρα λοιπόν!

Δύο  μέρες πριν από τις πιο σημαντικές εκλογές της Μεταπολίτευσης.
Την ώρα που γράφω, σε δύο από τα πλέον κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κουνάνε τις σημαίες με ρυθμό!
Δυστυχώς, είναι αυτοί, οι ίδιοι άνθρωποι που κλαίγονται για αλλαγή και είναι καταχρεωμένοι με δάνεια για σπίτια, εξοχικά, Καγιέν, κάμπριο, πανάκριβες τσάντες και ρολόγια που δείχνουν ακόμα και τα δίσεκτα έτη και τις φάσεις της σελήνης!
Δεν ξέρω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα και αν θα αλλάξει κάτι. Κάνεις δεν ξέρει. Το μόνο που ξέρω όμως, δυστυχώς, είναι ότι πίσω από αυτές τις σημαίες απόψε, κρύβεται ένας τεράστιος βλαχοβαλκανικός μεγαλοιδεατισμός, γεμάτος από ψεύτικες επάρσεις κατά καιρούς και συνονθύλευμα από οπισθοδρομικά μυαλά , υστερικά επιφωνήματα και ξεχασμένες Χουντοσοσιαλφασιστικές κομματολαγνείες.
Δυστυχώς, το να πάμε μπροστά, που είναι το βασικό ζητούμενο, βρίσκει πάνω σε έναν τοίχο από ομάδες αβελτηρίας με ψευτοκαπιταλιστικό DNA, οι οποίες το μόνο που φαίνεται να ζητούν είναι η αναγνωρισιμότητα και το λαχταριστό, σοκολατένιο κομμάτι της πίτας!
Δεν ελπίζω στο βράδυ εκείνο. Δεν ελπίζω στους ασπρομάλληδες γεροξεκούτηδες, ούτε στα μελαχρινά γραβατωμένα  τυπάκια που θαρρούν πως κάτι κάνουν και διηγούνται μετά ιστορίες στις παρέες τους σε στέκια των βορείων προαστείων. 

Ελπίζω μόνο στο ήλιο αυτής της χώρας. 
Στην καινούργια γενιά που έρχεται. 
Στο γαλάζιο της θάλασσας 
και στην ελληνική μαγκιά!


Κυριακή, 29 Απριλίου 2012


Πατώντας τις ελληνικές μας ποδάρες...

..αφού το περιμέναμε πως και πως! Μετά από αμάξια, αεροπλάνα, τραίνα, λεωφορεία..Αφήνοντας πίσω τα άσχημα, κρατώντας μόνο τα όμορφα...

Να! και το πρώτο Μπιάνκι..

Kαι καθώς το στενό του ξενοδοχείου φτάνει στο τέρμα του.. 

..κατηφορίζοντας για να πιεις το πρώτο Κιάντι του ταξιδιού,τελματώνοντας την Via Faesa και φωτογραφίζοντας κάθε της αναγεννησιακό μπαλκόνι..
..ξαφνικά, σκουντιέσαι με τους υπολοίπους και κάθεσαι ακίνητος, σα χαλβάς, εντυπωσιασμένος από το μέγεθος του κτίσματος!


Οι άνθρωποι πλέον είναι μικροί μπροστά στο μεγαλείο της χριστιανοσύνης! 
Κάτασπρα μάρμαρα, φιλοτεχνημένα με απαράμιλλη ομορφιά και εσμός από ανάγλυφα και τοιχογραφίες, δίνοντας στο επισκέπτη την εντύπωση ότι κάτι μεγαλύτερο από τον άνθρωπο μπορεί να υπάρχει...ή να υπήρξε κάποτε. Ή να μην υπήρξε ποτέ! Ποιος ξέρει άραγε;


Οι Ναζί υποχώρησαν μπροστά στην ομορφιά της...

..στην απέναντι πλευρά, με τον Άρνο ποταμό να περνάει από κάτω τους, κάτι φοιτητές Καλών Τεχνών αποτυπώνουν την ομορφιά της σύζευξης...!


Η καρτποσταλική θέα από το παλάτι των Πίτι κάνοντας διάλειμμα από την περιήγηση.

Να και ένας Τιτσιάνο...!!

Το βράδυ, τα κλειστά διάσημα χρυσοχοεία της Πόντε Βέκιο, είναι σα μπαούλα, που κρύβουν σκονισμένα μεγαλεία γεμάτα λάμψη και πλούτο!

Κι εμείς, χαμένοι στο μυστικισμό και την αχλή της Φλωρεντινής τσάρκας, επηρεασμένοι από τα διάφορα Κιάντι, κυνηγάμε φαντάσματα!

Οδικώς προς την πρωτεύουσα της Τοσκάνης, χαρτογραφώντας με τα μάτια μας τις απέραντες καταπράσινες πεδιάδες φτάνεις σε μια μαγευτική πόλη!!


Ένας κανονικός Μεσαίωνας! 
Φτάνοντας στην κεντρική πλατεία σε σχήμα βεντάλιας (Del Campo), εκεί που κάθε χρόνο διεξάγεται το φημισμένο PALIO..


Με ιστορία από το 1283, οι διάσημες ιπποδρομίες χωρίς σέλα, κάθε χρόνο στις 2 Ιουλίου και στις 16 Αυγούστου είναι από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα της Τοσκανικής πρωτεύουσας.

Περπατώντας και εξερευνώντας και το παραμικρό στενάκι, η Σιένα σε παραλύει!  Αποτελούμενη από 17 γειτονιές-(κοντράντα), νομίζεις ότι βρίσκεσαι στην εποχή που οι λύκοι και οι μυστικισμοί κυριαρχούν!

Εικόνες βγαλμένες από ταινία του Ντε Σίκα...


Έχοντας πλέον γίνει γηγενείς...  

"Στα μισά του ταξιδιού της ζωής, αρχίζουμε να ζούμε". (Δάντης)

Επιστρέφοντας στην βάση μας..

Από γενιά σε γενιά, κληρονομιά ποδηλάτων και μνήμες που σε χαρακτηρίζουν...

Τελευταίες εικόνες. Αποχαιρετιστήριες βόλτες στα στενά και σε λίγες ώρες ξανά πίσω. Στην πατρίδα. Στην εμπόλεμη ζώνη, με λάφυρο την Αναγέννηση και πείσμα για ένα καλύτερο αύριο. Ηλιόλουστο, κόντρα στην ερεβώδη καθημερινότητα!!

"...you are turning into something you are not. 
Don't leave me high, don't leave me dry..!!"


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012


Φέτος δεν είχε αντίστροφη μέτρηση όπως άλλες φορές. Δεν είχε διθυράμβους και κλαρινέτα. 
Αντιθέτως είχε πίεση, άγχος, κατήφεια και προβληματισμούς..
Σε δύο ώρες φεύγω για την αγαπημένη Ιταλία. Λίγο Μιλάνο, μετά Φλωρεντία και μια γεύση από Τοσκάνη. 
Άλλες φορές, μια βδομάδα πριν, έστρωνα κόκκινα τραπέζια, προγραμμάτιζα τα αξιοθέατα αναλυτικά και ψώνιζα χαμογελώντας  για να γεμίσω τις βαλίτσες.
Φέτος είναι αλλιώς. Φέτος είμαστε "Υπό Κατοχή".
Κατέχουν την χώρα μας, την οικονομία μας, την Αθήνα μας.. Αλλά για μένα το πιο βασικό είναι ότι κατέχουν τις όμορφες στιγμές μας. Το χαμόγελό μας και τις έντονες καθημερινότητες. Αυτές τις καθημερινότητες με τα μακριά, πράσινα παλτό και τις ζαλισμένες βόλτες με το ποτήρι στο χέρι. Με τα διαπασών τραγούδια και τα κόκκινα, γεμάτα με αναμνήσεις Moleskine. Με τις βόλτες στον περιφερειακό Λυκαβηττού και Πετραλώνων και τα πολύχρωμα σπρεύ στους τοίχους.  
Ο κολλητός μου, που δεν θα έρθει τελικά, χθες, στο τελευταίο τηλεφώνημα με αποχαιρέτησε λέγοντάς μου «Φύγε τρελέ και μην κοιτάξεις πίσω σου. Φύγε να ηρεμήσεις και να μην σκέφτεσαι τίποτα!»
Εντάξει, υπάρχουν πολλά που θα σκέφτομαι και θα μου λείψουν, αλλά αυτή την περίοδο πιστεύω ότι το να χαθώ στα στενά της Αναγέννησης το' χω ανάγκη όσο τίποτε! Να κάθομαι στα τραπεζάκια στην κεντρική πλατεία του Ντουόμο πίνοντας καφέ και να αφήνομαι στην εποχή. Στην εποχή του "Renaissance". Στην εποχή δηλαδή της δημιουργίας και του ελεύθερου πνεύματος. Χρειάζομαι κάτι εντελώς αντίθετο από αυτό που επικρατεί στην Αθήνα. Να ξεφύγω από τα πλοκάμια του νιχιλισμού που είναι έτοιμα να κατασπαράξουν τους νέους. Να ξεφύγω από τα καμένα. 
Αυτό που θα μου λείψει είναι η Κυριακάτικη βόλτα στο αγαπημένο κέντρο, ο πιο υπερήφανος ήλιος στον κόσμο, οι όμορφες φάτσες, τα ζεστά μάτια από τις κουζίνες στα σπίτια και οι κυριακάτικες λεμονάτες μυρωδιές από τους φούρνους. Θα μου λείψει το ποδήλατό μου και ο υπολογιστής μου. Θα μου λείψει η ροζ κάλτσα και τα μπλε μάτια!
Ελπίζω την άλλη βδομάδα που θα γυρίσω ο ήλιος να έχει μπει για τα καλά στα σπίτια μας και να έχει γεμίσει με βιταμίνες τις καρδιές μας!!

Arrivederci !

Τhe Black Keys - The Only One

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012


Και γυρνώντας σπίτι από το 3ήμερο, αφήνοντας την τσάντα στον καναπέ του δωματίου, καταλαβαίνεις ότι  το σημαντικότερο στην ζωή είναι η καλοπέραση.

Ακόμα και χωρίς να φύγεις από την πόλη, ακόμα και χωρίς χαρταετούς γιατί δεν είναι το φόρτε σου, ακόμα και χωρίς προγραμματισμένα, φαντασμαγορικά, σαρακοστιανά τραπέζια και συρφετούς στην κουζίνα, με θείτσες και ξεχασμένες ξαδέρφες να σου ζουλάν το μάγουλο όπως όταν ήσουν μικρός, ακόμα και χωρίς αυτά τα καρώ τραπεζομάντιλα των εκάστοτε ουζομεζεδοπωλο-ταβερνείων, με την διπλανή παρέα με τον μικρό μπόμπιρα να φωνάζει και την ξανθιά κοντέσα από τα Νότια προάστια να επιδεικνύει την καινούργια τσάντα που της πήρε ο γυαλάκιας χορηγός της, με το χρυσό Rolex και το abercrombie φούτερ. Aκόμα και χωρίς αυτά, μπορείς να αφεθείς στην καλή παρέα φορώντας φόρμες, σέρνοντας τις κάλτσες σου από δωμάτιο σε δωμάτιο, μυρίζοντας τα σαββατιάτικα κρίνα και χαζεύοντας απονομές Όσκαρ από αγαπημένες εποχές και ογκόλιθους ηθοποιίας!

Κι ακούγοντας τον αέρα να λυσσομανάει απ'έξω, κι ήχους από τον αγαπημένο Nick Cave η μέρα θα φτάσει σε πέρας, κι εσύ, έμπλεος πλέον, θα κάνεις εικόνα τις αχνισμένες λέξεις στον καθρέφτη του μπάνιου..

Nick Cave - Hold On to Yourself

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012


..και ξαφνικά εκεί που στρίβεις στην Μιαούλη για να πας προς το αυτοκίνητο, ακούς από το πουθενά ήχους από τρανζιστοράκι. Στρίβεις το κεφάλι σου διακριτικά και προσπαθώντας να μην βγει ούτε το αυτί σου από την κουκούλα του ζεστού σου μπουφάν λόγω τσουχτερού κρύου, αντικρίζεις τον όλεθρο! 

Αντικρίζεις τον συνάνθρωπό σου με το τρανζιστοράκι, να κάθεται σε μια γωνία και να ακούει τραγούδια, φορώντας γάντια τρυπημένα και κάλτσες χιλιομπαλωμένες. Οκλαδόν. Με την πραμάτεια του τριγύρω τακτοποιημένη  λες και είναι το δωμάτιο του σε ένα διαμέρισμα σε κάποια οδό, σε κάποια γειτονιά, σε κάποια περιοχή, σε κάποια πόλη...κάπου στο σύμπαν!
Δεν είναι ότι δεν έχεις ξαναδεί άστεγο. Την κακομοιριά και την εξαθλίωση του κέντρου την βλέπεις και την βιώνεις κάθε μέρα στο πετσί σου γιατί η δουλειά σου είναι στο κέντρο, το οποίο αγαπάς και δεν θα το άλλαζες με τίποτα. Είναι που οι εξελίξεις αυτές τις μέρες που ζούμε σε έχουν αλλάξει. 
Σε έχουν κάνει απορήσεις. Να απορείς για το μέλλον που δεν επέλεξες εσύ και να πιστεύεις ότι αυτοί που το διαχειρίζονταν όλα αυτά τα χρόνια, ανήκουν τελικά σε κουτοπόνηρες, κουστουμαρισμένες φατρίες, που ο αυτοσκοπός τους την κρίσιμη στιγμή, είναι να περισώσουν το πουδραρισμένο με αίγλη και καλοπερασιά τομάρι τους, αδιαφορώντας για το κοινωνικό σύνολο που έχει μεταμορφωθεί σε πειραματόζωο της Γερμανικής αλαζονείας.

Και γυρίζοντας πριν λίγο από την σημερινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα το μόνο που θες είναι να τρέξεις.... και από πίσω να ακούγονται οι ήχοι της αλλαγής!
Να τρέξεις προς το ξέφωτο, που θα σε κάνει να αναπνεύσεις ξανά..

"You'd better Run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, run, ......"

Talkin bout the Revolution - Tracey Chapman

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012


O Φίλιππος μόλις είχε γυρίσει από την Ρώμη. Η Ύλλια δεν είχε ιδέα. Έτσι κι αλλιώς δεν τον σκεφτόταν καθόλου. Είχαν να συναντηθούν από κείνο το καλοκαίρι στην Κίμωλο πριν από 2 χρόνια. Τότε που τον είδε και τις έπεσαν οι καβουρόψιχες από τα χέρια! Τότε που η κάψα του δοσίματος ξεπερνούσε ακόμα και τον Αυγουστιάτικο ήλιο!
Και τώρα. μετά από 2 χρόνια η συνάντηση στο γνωστό μπαράκι είναι απρόσμενη. Και οι δύο τους κρατιούνται να μην ξανακυλήσουν σε εκείνο το ερωτικά ανολοκλήρωτο καλοκαίρι.
Καθώς κυλάει η νύχτα, οι ματιές δυναμώνουν, θυμίζοντας ο ένας στον άλλον ότι όποιος και να κάνει την πρώτη κίνηση, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο...

Το ξημέρωμα θα τους βρει στο δωμάτιο 347. Το πάθος θα γεμίσει τον χώρο και τα φιλιά θα είναι έντονα, και αποκαλυπτικά κι οι φρυγανισμένες φετούλες με την μαρμελάδα φράουλα θα είναι καταλυτικές..

Thom Yorke - Harrowdown Hill

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Μερικές στιγμές....

...νιώθεις ότι δεν αναπνέεις και ακόμα και η ίδια σου η χώρα, η ίδια σου η πόλη, δεν έχει αέρα, δεν έχει ευημερία και η εξιλέωση του εαυτού σου έχει κρυφτεί πίσω από τις κουρτίνες του μέλλοντος. Ενός μέλλοντος που μόνο να το φοβάσαι μπορείς. Να το ονειρευτείς, στο έχουν απαγορέψει. 

Από μικρός, μετά το φόβο για το δάσος που είχα, εκείνο το δάσος στο Χαλκούτσι μετά το σπίτι του Κυρ Αντώνη, εκεί που σκοτείνιαζε επικίνδυνα και στένευε ο δρόμος, ο αμέσως επόμενος μου φόβος ήταν να πάψω να κάνω όνειρα.
Το δάσος κάποια στιγμή το ανέβηκα, το χάρηκα και η εφηβεία μου στιγματίστηκε από τις περπατησιές μου στα μονοπάτια και τα καθισιά στα παγκάκια του..
Τώρα όμως, πατώντας με το ένα πόδι τα 30 σκεφτόμαστε τα παλιά και λησμονούμε καταστάσεις και στιγμές... 
Αναπολούμε πάλι τα κόκκινα τραπέζια, τις βόλτες με τα ποδήλατα και τις γρατζουνιές στα γόνατα. Τα ωτοστόπ για τις καφετέριες και τα κάμελ τα μαλακά, με τους Ζίπο αναπτήρες με τον σκαλιστό, χρυσό αετό πάνω. Τα οικογενειακά τραπέζια με τα δυνατά γλέντια και την μπόλικη βαβούρα. 
Βασικά αναπολούμε την ευδία. Εκείνη την ημέρα την ηλιόλουστη, που θα έρθει και θα μας πάρει από το ένα χέρι και με τη βαλίτσα του χρόνου στο άλλο, θα πάρουμε μερικές στιγμές από το παρελθόν και θα τις κολλήσουμε στο τώρα...
Και θα ανεβούμε καινούργια μονοπάτια και θα φορέσουμε ξανά τα παλιά πουλόβερ γιατί θα είναι πάλι της μόδας κι ας μας τσιμπάν...

Χαλάλι τους...

..και θα δυναμώσουμε και τα ράδια...

Simply Red - Holding back the years